köşedeki şemsiyeli adam

annesiyle yaptığı yaklaşık yarım saatlik telefon görüşmesinin ardından masadan kalktı ve ofisinin penceresinden dışarıyı seyretmeye başladı.sokakta onlarca insan günlük telaşlarla ordan oraya koşuşturuyordu.yağmur çiselemeye başlamıştı.yağmurla birlikte sokak neredeyse boşalmıştı.bazıları şemsiyelerini açmışlardı bile.o sırada köşede duran siyah şemsiyeli adam dikkatini çekti.onu izlemeye başladı.30'lu yaşlarda, uzun boylu bir adamdı.yağmurun hızlanmasını umursamıyor gibiydi.ısrarla bekliyordu otobüs durağının yanında.otobüs bekliyor heralde diye düşünüp adamı izlemeye devam etti.bir gariplik vardı onda.birkaç dakikadır izlediği halde hiç kıpırdamamıştı.adamı izlerken annesiyle konuştuklarını düşünmeye başladı.uzun zamandır görüşemedikleri için kendisini ziyarete gelmesini istiyordu.işten fazlasıyla bunaldığından bu fikir mantıklı gelmişti ancak kesin kararını vermemişti.bunları düşünürken köşedeki adamın bir anda ona baktığını farketti.aralarındaki mesafe uzak olmasına rağmen sanki gözlerinin içine bakıyordu.bu bakışma yaklaşık 1 dakika sürdü.daha sonra adam sırtını dönüp köşeye doğru ilerledi.birkaç adım sonra gözden kaybolmuştu bile..